simpleng buhay ni diday

"Who says Peter pan has done nothing wrong? Peter Pan loves Wendy so much that he didn't notice, Thinkerbell cry and die for his happiness"

"If everybody deserves a second chance, would it mean we also have the freedom to waste the first one?"

"when life gets to hard to stand... KNEEL"

"Often times we need to pray not because we need to change the situation, but primarily because we need God to change our attitude about the situation."

"Learning from the experience of others sounds good instead of having to make all the mistakes ourselves. You don't have to flunk a test or repeat a course to know its not something you want to do. You can just observe the sadness of others who have."

ika 13 ng Hunyo, 2009, 8:51 PM nareciv ko ang seryosong text message na ito ...

"it's one in one"...



seryoso diba?

pero after ng ilang spaces,

ayun ito pala kasunod..


" - Manny Pacquiao binigkas ang(H1N1)"!

Isang patok na text na naman ang naforward ko nung gabing iyon.
Kinabukasan nung nakita ko mga tinext ko, ayun ikinuwento saken mga naging reaksyon nila na parang kala mo ngkukuwento tungkol sa isang mahalagang bagay.

"tawang-tawa talaga ako,... pinabasa ko nga sa kapatid ko, ayun tawang-tawa rin", hirit ng isa sa mga G-ni-M(group message) ko.

Nakakatawa talaga yung mga ganitong mensahe na kala mo seryoso sa una, sa huli nakakatawa pala. Yan ang mga text na talagang nakakahuli ng tawa ng ilan sa atin. Pero sana nga matulad na lang ang h1n1 sa text - yung tipong sa una kala mo seryoso, yun pala sa huli nakakatawa lang. Sana hindi maging baliktad, na sa una kala mo biro lang, yun pala seryoso na.

Minsan napupuno kana
at halos hindi ka na makahinga
pilit mang pigilin
hirap pa ring tiisin

Bakit hindi mo na lang hayaan
nang hindi ka na mahirapan
puntahan mo na ang iyong hingahan
At ang iyong punong-punong kalooban
ay doon mo bawasan

March 2, 2009


Ito na ang araw ng defense ng grupo ko sa thesis zero! Ang simpleng jeep na nasakyan namen ni mae (kasama kong sumakay papunta sa school) ay Jeep na may Signboard na PHILCOA. Limang minuto na lang ang natitira bago mag alas tres, lubos akong nagdarasal sa Diyos n asana makaabot kami sa tamang oras n gaming defense. Sa kabila ng tensyon at nerbyos na aking nararamdaman, hindi pa rin maalis na mapansin ang simpleng buhay na nangyayari sa loob ng jeep.

Sa oras na iyon hindi masyado kaming siksikan sa loob kasi nakakaupo pa naman kami ng kasama ko ng mayos kahit puno na ang jeep. Tama lang din ang ventilation kasi medyo malaki ang bintana ng jeep kaya kahit nakaplastar na ung buhok ko medyo nagulo kasi mahangin sa labas. Mukhang wala namang kakaibang nangyayari maliban na lang ng sa mukhang nakaagaw ng pansin sa lahat ng pasahero mula sa hulihan ng jeep at hanggang unahan ng jeep na tila lahat ay pasimpleng tumitingin sa dalawang lalaking magkatabi sa tapat kong nakaupo. Paglingon ko sa kaharap ko, inisip ko aba talagang makukuha yung intension ng lahat kasi siguro gwapo at maputi yung lalaking kaharap ko pero parang biglang nagbago yung pagiging guwapo nya nung kinuha yung kamay niya nung katabing matipunong lalaki rin sabay nagholding hands sila. Kaya pala, nagets ko na. yung mga tao siguro hindi makapaniwala kasi yung dalawang mga naggwapuhang lalaki sa tapat namen ay magsyota! Kulet talaga ng buhay sa jeep, pag may pasahero na sa tingin ng ibang pasahero na kakaiba ay talagang pagtitingin nila.

Nakaaliw rin palang magobserba, kasi kahit papaano nabawasan ang alalahanin ko at nalipat sa aking pagmasid sa kultura ng jeep.
Habang ako’y nagrereview ng sasabihin ko sa defense, medyo napapansin ko lang na si manong backride ay maka-ilang beses na inaalis yung signboard ng jeep tapos makailang sandali rin ay ibabalik rin. Hindi niya lang siguro trip na magpakapagod ng ganun kung wala siyang dahilan. Tinanong ko yung kapatid kong lalaki kung bakit nangyayari yun pagkauwi ko sa bahay at nagbigay siya ng tatlong uri ng dahilan. Unang una raw tinatanggal lang daw ang signboard ng jeep kapag malapit na sa destinasyon nung jeep. Ikalawa, kaya tinatanggal raw ang signboard kasi pag hindi na raw bibiyahe si manong driver at didiretso na siya sa garahe niya. At huling-huli na sa tingin ko ay siyang talagang dahilan nung backride ay para hindi siya mahuli dahil hindi talaga niya linya yung ruta ng signboard na nilalagay niya. May mga ganun rin palang pandaraya kahit sa kalsada na kahit alam ng mali at sumusuway sa batas, patuloy pa ring ginagawa hangga’t nakakalusot.

Nakarating din ako at si mae sa wakas sa STI nang hindi naman nahuli si manong driver at ang kanyang jeep dahil sa colorum, pero sa kabila nuon, naniniwala ako na kung magpapatuloy si manong driver at manong backride sa ganung gawain, darating ang araw at aanihin din nila ang bunga ng kanilang ginagawa.

March 6, 2009

Biyernes, alas siyete ng gabi, nakasakay na rin ako sa wakas ng Jeep para makauwi sa bahay. Pinili ko ngayong sumakay sa jeep na papuntang ALMAR para mas mabilis akong makauwi. Isa ito sa aking “options” na pwede kong gawin na kung saan kapag sa loob ng tatlumpung minuto ay hindi pa rin ako nakakasakay ng Jeep na may “signboard” na Bagong Silang Maligaya daan na siyang dapat ko talagang sakyan pauwi sa amin.

Kung ilalarawan ko ang nasakyan ko ngayong jeep ay masasabi kong simple naman siya. Wala itong gaanong dekorasyon di tulad ng iba. May taripa naman si manong. Nasa isip ko nga nung panahon na iyon siguro hindi makakasama itong karanasan ko dito sa aking journal ng mga napiling karanasan sa jeep kasi akala ko nung mga panahong yun hindi makakapagiwan ng tatak sa aking alaala. Ngunit pagdating namen sa bandang robinson napasabi k sa sarili ko mukha ngang masasama to!

Sa normal na highway na tulad sa daanan papuntang Almar ay dapat binubuo lamang ng dalawang lane papuntang ALMAR at dalawang lane naman patungong BELFAST Avenue, pero sa aking pagsuring mabuti ang normal na highway na ito ay parang naging abnormal ata nung mga panahong yun! Naging apat na lane ang papuntang ALMAR at isang lane na lang patungong BELFAST Avenue! Grabe mukhang nabanat ata yung highway sa loob loob ko. Nung mga panahong yun napaisip na ako na maglakad na lang o sumakay ng ibang sasakyan. Hirap talagang maipit sa traffic!

Traffic? Yan ang ayaw na ayaw marinig ng mga studyanteng malapit ng malate. Yan din ang ayaw na maranasan ng mga taxi na kukunti na lang ang tutubuin. Iyan din ang ayaw na ayaw ng mga executives na may mga hinahabol na urgent meetings. Traffic, traffic, traffic! Mukhang sa lahat ng uri ng tao na nagttravel sa lupa na gamit ay sasakyan ay ayaw ang word na ito kasi pagkatapos kung huminahon at bumalik sa realidad na ako’y nasa jeep pa rin, napansin ko sa mga itsura ng mga ibang pasahero na mukhang sila din talagang namomoblema! Tulad na lamang si manag ale na mukhang galing sa opisina na naka-ilang beses ng napapatingin sa kanyang relo at sabay titingin sa labas. Mayroon naming manong na hindi ko mahulaan kung saan siya naggaling na napapa – “tsktsktsk” sabay lilingon rin sa labas. At ang karamihan sa mga pasahero nung panahong yun ay nakadungaw sa labas at mukhang nag-aabang sa mga susunod na mangyayari.

Sa wakas nakaramdam din ako ng hangin kasi umandar na rin kami! Siguro sa oras na iyon mayroon na syang nabuong plano para makaalis kami! Nag-umpisa sa siyang gumilid hanggang makaabot kmi sa pang apat na lane, akala ko liliko na siya at iikot sa Belfast Ave pero sa aking pagkagulat ayun mukhang nagdagdag pa siya ng isang lane para sa papuntang ALMAR! Ngayon nalaman ko na kung ano ang ugat ng traffic – yun ay mula sa mga taong hindi marunong maghintay at ayaw magbigay. Siguro nga gusto lang makaalis ni manong sa ganung sitwasyon sa pamamagitan ng alam niyang pinakamabilis na paraan. Pero sa isang banda, lalo lang tumindi ang traffic dahil sa ginawa nya.

Katagalan ng paghihintay may dumating rin na pulis o MMDA para ayusin ang gulo. Mapalad kami kasi isa kami sa unang pinadaan sa mumunting uwang na daanan. Napa – Hay lahat halos ng pasahero sa panahon nay un, bagamat yung iba di nagsalita, pero sa mukha nila mukha ng okay sila. Tama ba yung ginawa ni manong driver o hindi? Siguro kasama yun sa mga maling kaugalian sa kalsada na dapat ng tigilan ng mga motorist, at nawa matuto na ang bawat isa na magbigay!

Tuesday, isa sa mga araw na paborito dahil sa simpleng dahilan - walang pasok. Ginanahan na naman akong magsulat ng aking karanasan sa isang partikular na jeep na aking nasakyan. At ang isa sa mga mapalad na jeep na napili ko ngayong ibahagi ay ang aking karanasan sa Jeep na may rutang Bagong Silang Kanan Maligaya Daan. Ngayong araw kasi ito ang tanging karanasan na tumatak sa akin.

Ang pinagtuunan ko ng pansin ngayon ay si manong backride at ang kanyang paniningil. Pansin ko lang, bakit ganito na ang mga naging gawain ng mga jeep na mula sa pila? Laging may tagasingil sa loob na backrider? Mayroon akong dalawang general na naisip na paliwanag ukol dito: unang-una, siguro gustong masiguro ni manong driver na makakapagbayad lahat. Ayaw na niya sigurong isa-isang tandaan at abangan kung sino sa mga pasahero nya ang nagbayad na, sino ang hindi pa at ang mga mukhang wala nang balak talaga. Ang ikalawa naman sa aking teorya ay maaring bilang isang serbisyo Pilipino ng driver sa kanyang mga pasahero. Sa ganitong paraan medyo hindi na rin mahihirapan ang pasahero sa pakikisuyo sa manong o manang na nasa unahan para iabot lang yung kanyang bayad.

Nakalipas na ang ilang minuto at nakadaan na rin kame halos sa marami raming bahay nang biglang napabulong yung backrider sa akin ng “Wala po ba talaga kayong barya mam?” Ayun pala, kanina pa pala siya isip ng isip kung paano nya susuklian ako at ang tatlong tao na katabi ko na mga nagbayad ng buo. Kawawa naman si manong backrider, kanina pa siguro sya bumubuo ng plano sa isip nya kung paano siya magkakaroon ng baryang pansukli sa aming mga buong bente! Sa isip isip ko tuloy medyo nagsisi ako, kasi kung nuong una pa lang na binayad ko na agad yung barya ko , din a sana mamomoblema si manong backrider ngayon. Sa isang banda kaya ko lang naman nagawa yun dahil sa naninigurado lang ako na sakto o sobra na yung ibabayad ko, kasi mamaya pala magbayad ako, tapos pala kulang pa rin. Ayoko kasi na magbabayad ako tapos may mga pahabol na comment yung backrider na “kulang pa po ng piso. Sa panahon kasi ngayon, yung pamasahe nagiging parang editorial section na – based on one’s opinion! Yung standard ng LTO, hindi na nasusunod kasi pinalitan na ng sariling standard ni manong driver! Siguro hindi naman mangyayari to kung yung bawat pasahero ay nalalaman ang tamang pamasahe n adapt niyang bayaran. Kasi kung hindi talaga niya alam pano nya yun ipaglalaban?!
Pero buti na lang, salamat kay Lord kasi mukhang hindi editor tong natiyempuhan kong nagbackride. Tama lang siya magpresyo kasi ang singil niya sa amin ay pamasaheng studyante lang– P6.00.

Ayon sa nauna kong mga pangungusap, hindi ko naman sinasabi na lahat ng driver ay ganun, ang punto de vista ko lang ay mayroon ilan o karamihan sa kanila ang ganun. Pero sa tutuusin sa isyu ng paniningil na yan, ngayon ko lang napatunayan at narealize na hindi rin pala madaling maging backrider sa jeep. Kasi bukod sa mag-aamoy pera yung kamay mo kakahawak ng pera, ikaw din ay inaasahang dapat magaling o may talento sa pagbabalanse base sa pagbabackride ni manong backrider ay dapat kang naniningil habang umaandar ang jeep. What a talent! Kitang-kita ko kung paano nagamit ni manong backride ang skills nyang to sa kanyang paniningil! Isang hidden technique ang aking nasaksihan ng gamitin niya ang “no-hands balance”! As in walang kinapitan si manong backride nung time na yun sa kanyang paniningil kasi ang kanyang kanang kamay ay busy sa pagkuha ng pera sa pasahero at ang kaliwa naman ay ang humahawak sa mga naka one-half-length-wise na naka-fold na pera. Kung iisipin, ginagawa nila yun mula umaga hanggang maghatinggabi ng paulit ulit at ang matindi, araw-araw! Ngayon iniisip ko pa lang napapagod na ko, pano na kaya si manong backride? Kaya siguro wala na ring sumagot sa kanya nung sinabi nya sa mga pa-special na nagbabayad ng buo na – “…mayroon naman pala kayong mga barya hindi nyo pa binayad, pinahirapan nyo lang akong magcompute!”. Sorry manong backride.

Masasabi ko na isa ito sa mga simpleng karansan ko na nakapaghayag ng hindi simpleng isyu sa ating lipunan na kung titingnan at papansin siguro naten magiging simple din siguro baling araw!

ito ay ilan lamang sa mga patunay na nageeffort talaga kami sa paggawa ng thesis! :)