simpleng buhay ni diday

March 2, 2009


Ito na ang araw ng defense ng grupo ko sa thesis zero! Ang simpleng jeep na nasakyan namen ni mae (kasama kong sumakay papunta sa school) ay Jeep na may Signboard na PHILCOA. Limang minuto na lang ang natitira bago mag alas tres, lubos akong nagdarasal sa Diyos n asana makaabot kami sa tamang oras n gaming defense. Sa kabila ng tensyon at nerbyos na aking nararamdaman, hindi pa rin maalis na mapansin ang simpleng buhay na nangyayari sa loob ng jeep.

Sa oras na iyon hindi masyado kaming siksikan sa loob kasi nakakaupo pa naman kami ng kasama ko ng mayos kahit puno na ang jeep. Tama lang din ang ventilation kasi medyo malaki ang bintana ng jeep kaya kahit nakaplastar na ung buhok ko medyo nagulo kasi mahangin sa labas. Mukhang wala namang kakaibang nangyayari maliban na lang ng sa mukhang nakaagaw ng pansin sa lahat ng pasahero mula sa hulihan ng jeep at hanggang unahan ng jeep na tila lahat ay pasimpleng tumitingin sa dalawang lalaking magkatabi sa tapat kong nakaupo. Paglingon ko sa kaharap ko, inisip ko aba talagang makukuha yung intension ng lahat kasi siguro gwapo at maputi yung lalaking kaharap ko pero parang biglang nagbago yung pagiging guwapo nya nung kinuha yung kamay niya nung katabing matipunong lalaki rin sabay nagholding hands sila. Kaya pala, nagets ko na. yung mga tao siguro hindi makapaniwala kasi yung dalawang mga naggwapuhang lalaki sa tapat namen ay magsyota! Kulet talaga ng buhay sa jeep, pag may pasahero na sa tingin ng ibang pasahero na kakaiba ay talagang pagtitingin nila.

Nakaaliw rin palang magobserba, kasi kahit papaano nabawasan ang alalahanin ko at nalipat sa aking pagmasid sa kultura ng jeep.
Habang ako’y nagrereview ng sasabihin ko sa defense, medyo napapansin ko lang na si manong backride ay maka-ilang beses na inaalis yung signboard ng jeep tapos makailang sandali rin ay ibabalik rin. Hindi niya lang siguro trip na magpakapagod ng ganun kung wala siyang dahilan. Tinanong ko yung kapatid kong lalaki kung bakit nangyayari yun pagkauwi ko sa bahay at nagbigay siya ng tatlong uri ng dahilan. Unang una raw tinatanggal lang daw ang signboard ng jeep kapag malapit na sa destinasyon nung jeep. Ikalawa, kaya tinatanggal raw ang signboard kasi pag hindi na raw bibiyahe si manong driver at didiretso na siya sa garahe niya. At huling-huli na sa tingin ko ay siyang talagang dahilan nung backride ay para hindi siya mahuli dahil hindi talaga niya linya yung ruta ng signboard na nilalagay niya. May mga ganun rin palang pandaraya kahit sa kalsada na kahit alam ng mali at sumusuway sa batas, patuloy pa ring ginagawa hangga’t nakakalusot.

Nakarating din ako at si mae sa wakas sa STI nang hindi naman nahuli si manong driver at ang kanyang jeep dahil sa colorum, pero sa kabila nuon, naniniwala ako na kung magpapatuloy si manong driver at manong backride sa ganung gawain, darating ang araw at aanihin din nila ang bunga ng kanilang ginagawa.

March 6, 2009

Biyernes, alas siyete ng gabi, nakasakay na rin ako sa wakas ng Jeep para makauwi sa bahay. Pinili ko ngayong sumakay sa jeep na papuntang ALMAR para mas mabilis akong makauwi. Isa ito sa aking “options” na pwede kong gawin na kung saan kapag sa loob ng tatlumpung minuto ay hindi pa rin ako nakakasakay ng Jeep na may “signboard” na Bagong Silang Maligaya daan na siyang dapat ko talagang sakyan pauwi sa amin.

Kung ilalarawan ko ang nasakyan ko ngayong jeep ay masasabi kong simple naman siya. Wala itong gaanong dekorasyon di tulad ng iba. May taripa naman si manong. Nasa isip ko nga nung panahon na iyon siguro hindi makakasama itong karanasan ko dito sa aking journal ng mga napiling karanasan sa jeep kasi akala ko nung mga panahong yun hindi makakapagiwan ng tatak sa aking alaala. Ngunit pagdating namen sa bandang robinson napasabi k sa sarili ko mukha ngang masasama to!

Sa normal na highway na tulad sa daanan papuntang Almar ay dapat binubuo lamang ng dalawang lane papuntang ALMAR at dalawang lane naman patungong BELFAST Avenue, pero sa aking pagsuring mabuti ang normal na highway na ito ay parang naging abnormal ata nung mga panahong yun! Naging apat na lane ang papuntang ALMAR at isang lane na lang patungong BELFAST Avenue! Grabe mukhang nabanat ata yung highway sa loob loob ko. Nung mga panahong yun napaisip na ako na maglakad na lang o sumakay ng ibang sasakyan. Hirap talagang maipit sa traffic!

Traffic? Yan ang ayaw na ayaw marinig ng mga studyanteng malapit ng malate. Yan din ang ayaw na maranasan ng mga taxi na kukunti na lang ang tutubuin. Iyan din ang ayaw na ayaw ng mga executives na may mga hinahabol na urgent meetings. Traffic, traffic, traffic! Mukhang sa lahat ng uri ng tao na nagttravel sa lupa na gamit ay sasakyan ay ayaw ang word na ito kasi pagkatapos kung huminahon at bumalik sa realidad na ako’y nasa jeep pa rin, napansin ko sa mga itsura ng mga ibang pasahero na mukhang sila din talagang namomoblema! Tulad na lamang si manag ale na mukhang galing sa opisina na naka-ilang beses ng napapatingin sa kanyang relo at sabay titingin sa labas. Mayroon naming manong na hindi ko mahulaan kung saan siya naggaling na napapa – “tsktsktsk” sabay lilingon rin sa labas. At ang karamihan sa mga pasahero nung panahong yun ay nakadungaw sa labas at mukhang nag-aabang sa mga susunod na mangyayari.

Sa wakas nakaramdam din ako ng hangin kasi umandar na rin kami! Siguro sa oras na iyon mayroon na syang nabuong plano para makaalis kami! Nag-umpisa sa siyang gumilid hanggang makaabot kmi sa pang apat na lane, akala ko liliko na siya at iikot sa Belfast Ave pero sa aking pagkagulat ayun mukhang nagdagdag pa siya ng isang lane para sa papuntang ALMAR! Ngayon nalaman ko na kung ano ang ugat ng traffic – yun ay mula sa mga taong hindi marunong maghintay at ayaw magbigay. Siguro nga gusto lang makaalis ni manong sa ganung sitwasyon sa pamamagitan ng alam niyang pinakamabilis na paraan. Pero sa isang banda, lalo lang tumindi ang traffic dahil sa ginawa nya.

Katagalan ng paghihintay may dumating rin na pulis o MMDA para ayusin ang gulo. Mapalad kami kasi isa kami sa unang pinadaan sa mumunting uwang na daanan. Napa – Hay lahat halos ng pasahero sa panahon nay un, bagamat yung iba di nagsalita, pero sa mukha nila mukha ng okay sila. Tama ba yung ginawa ni manong driver o hindi? Siguro kasama yun sa mga maling kaugalian sa kalsada na dapat ng tigilan ng mga motorist, at nawa matuto na ang bawat isa na magbigay!

Tuesday, isa sa mga araw na paborito dahil sa simpleng dahilan - walang pasok. Ginanahan na naman akong magsulat ng aking karanasan sa isang partikular na jeep na aking nasakyan. At ang isa sa mga mapalad na jeep na napili ko ngayong ibahagi ay ang aking karanasan sa Jeep na may rutang Bagong Silang Kanan Maligaya Daan. Ngayong araw kasi ito ang tanging karanasan na tumatak sa akin.

Ang pinagtuunan ko ng pansin ngayon ay si manong backride at ang kanyang paniningil. Pansin ko lang, bakit ganito na ang mga naging gawain ng mga jeep na mula sa pila? Laging may tagasingil sa loob na backrider? Mayroon akong dalawang general na naisip na paliwanag ukol dito: unang-una, siguro gustong masiguro ni manong driver na makakapagbayad lahat. Ayaw na niya sigurong isa-isang tandaan at abangan kung sino sa mga pasahero nya ang nagbayad na, sino ang hindi pa at ang mga mukhang wala nang balak talaga. Ang ikalawa naman sa aking teorya ay maaring bilang isang serbisyo Pilipino ng driver sa kanyang mga pasahero. Sa ganitong paraan medyo hindi na rin mahihirapan ang pasahero sa pakikisuyo sa manong o manang na nasa unahan para iabot lang yung kanyang bayad.

Nakalipas na ang ilang minuto at nakadaan na rin kame halos sa marami raming bahay nang biglang napabulong yung backrider sa akin ng “Wala po ba talaga kayong barya mam?” Ayun pala, kanina pa pala siya isip ng isip kung paano nya susuklian ako at ang tatlong tao na katabi ko na mga nagbayad ng buo. Kawawa naman si manong backrider, kanina pa siguro sya bumubuo ng plano sa isip nya kung paano siya magkakaroon ng baryang pansukli sa aming mga buong bente! Sa isip isip ko tuloy medyo nagsisi ako, kasi kung nuong una pa lang na binayad ko na agad yung barya ko , din a sana mamomoblema si manong backrider ngayon. Sa isang banda kaya ko lang naman nagawa yun dahil sa naninigurado lang ako na sakto o sobra na yung ibabayad ko, kasi mamaya pala magbayad ako, tapos pala kulang pa rin. Ayoko kasi na magbabayad ako tapos may mga pahabol na comment yung backrider na “kulang pa po ng piso. Sa panahon kasi ngayon, yung pamasahe nagiging parang editorial section na – based on one’s opinion! Yung standard ng LTO, hindi na nasusunod kasi pinalitan na ng sariling standard ni manong driver! Siguro hindi naman mangyayari to kung yung bawat pasahero ay nalalaman ang tamang pamasahe n adapt niyang bayaran. Kasi kung hindi talaga niya alam pano nya yun ipaglalaban?!
Pero buti na lang, salamat kay Lord kasi mukhang hindi editor tong natiyempuhan kong nagbackride. Tama lang siya magpresyo kasi ang singil niya sa amin ay pamasaheng studyante lang– P6.00.

Ayon sa nauna kong mga pangungusap, hindi ko naman sinasabi na lahat ng driver ay ganun, ang punto de vista ko lang ay mayroon ilan o karamihan sa kanila ang ganun. Pero sa tutuusin sa isyu ng paniningil na yan, ngayon ko lang napatunayan at narealize na hindi rin pala madaling maging backrider sa jeep. Kasi bukod sa mag-aamoy pera yung kamay mo kakahawak ng pera, ikaw din ay inaasahang dapat magaling o may talento sa pagbabalanse base sa pagbabackride ni manong backrider ay dapat kang naniningil habang umaandar ang jeep. What a talent! Kitang-kita ko kung paano nagamit ni manong backride ang skills nyang to sa kanyang paniningil! Isang hidden technique ang aking nasaksihan ng gamitin niya ang “no-hands balance”! As in walang kinapitan si manong backride nung time na yun sa kanyang paniningil kasi ang kanyang kanang kamay ay busy sa pagkuha ng pera sa pasahero at ang kaliwa naman ay ang humahawak sa mga naka one-half-length-wise na naka-fold na pera. Kung iisipin, ginagawa nila yun mula umaga hanggang maghatinggabi ng paulit ulit at ang matindi, araw-araw! Ngayon iniisip ko pa lang napapagod na ko, pano na kaya si manong backride? Kaya siguro wala na ring sumagot sa kanya nung sinabi nya sa mga pa-special na nagbabayad ng buo na – “…mayroon naman pala kayong mga barya hindi nyo pa binayad, pinahirapan nyo lang akong magcompute!”. Sorry manong backride.

Masasabi ko na isa ito sa mga simpleng karansan ko na nakapaghayag ng hindi simpleng isyu sa ating lipunan na kung titingnan at papansin siguro naten magiging simple din siguro baling araw!

February 20, 2009 , martes. Ito ang araw ng pagpunta namin sa aming client sa thesis. Ang aga kong gumising, pero tanghali na ako bumangon! Medyo malalate na kame ni ez(ezra john estrada) sa aming pinagusapang oras ng pagkikita ni laumie(laurie mae gucilatar) sa munisipyo ng montalban. pagdating namen sa terminal ng jeep na papuntang bukid o kasiglahan ay dumiretso na kami agad sa loob ng jeep sa pagmamadali. Sabi kasi nung barker aalis na raw at dalawa na lang yung kulang. Pero baket nung pagupo namen ni ez hindi pa agad umalis. Ang sinabi naman nung barker ngayon - "isa na lang aalis na". Inisip ko ako ba yung hindi marunong magbilang o yung barker? kanina dalawa na lang yung kulang ngayon isa na lang! Siguro ang paraan ng pagbilang niya sa pasahero ay by PAIR!. Pero hindi bale na rin dahil hindi naman gaanong kasikipan nung dumating na yung isang kulang kasi hindi naman umupo sa bahagi ng inuupan ko eh!.

Nag-umpisa ng lumarga. Kakaiba itong jeep na ito sa mga ordinaryong jeep na nasasakyan ko. Kasi ramdam ko na may bahid pa ng - kulturang probinsya. kung ilalarawan ko kasi yung itsura nung jeep - medyo malaki siya at mabigat kumpara sa mga nakakasilaw na stainless jeep na talamak na bumibiyahe sa mga highway. Yung jeep rin na ito ay mayroong "hila mo, hinto ko or in english pull the string to make para" style. Yung mayroong tali na nakakabit ata sa preno ng jeep na naka extend hanggang sa dulo ng jeep. eto yung isa sa mga bagay ng pagpapakia ng kakaibang katalinuhan ng pinoy! Biruin mo kasi paghinila mo yung tali, biglang magkakaroon ng kakaibang senyas kay manong driver para bigla siyang huminto?! Galing tlaga!

Isa pa sa mga kakaibang napansin ko sa jeep na ito ay may Konduktor! hindi katulad sa mga jeep na sinasakyan ko na ang tagakuha ng pamasahe ay nakaupo rin sa harap, katabi ni manong driver. Isa ito sa mga masasabi ko na magandang gayahin ng mga jeep sa manila! Kasi maganda rin tong paraan para masiguradong walang mag 1-2-3! Kasi biruin mo ba naman kahit natutulog gigisingin para hingan ng bayad eh! walang takas talaga! At saka hindi mo magagawa ang style na "sabit tapos biglang baba" kasi si manong konduktor ay nakasabit na kaya wala talagang takas! - Wais gyud!

Pansin ko lang sa mahabang lakbayin namen ni ez ngayong araw ay mukhang parang mas medyo humahaba ata. Kasi imbis na mula sa commonwealth market ay dapat tatakbo lang ng konti at iikot na sa may malapit na pwedeng mag-u-turn tapos didiretso na ng litex na tatagos sa montalban. Pero ngayon pansin ko, bakit parang nasa ever na kami, hindi pa rin nag-uu-Turn si manong? iniisip ko na nga at ngmaraming pasahero na mukhang may balak pa ata si manong na umikot sa Philcoa ah?!! Ang layo na nun! sabi nung isang pasahero na medyo natatawa pa -"Ano to? Field trip?". Sa wakas may nagvoice out rin ng hinaing niya! Kanina pa ko naghihintay na may magrereact eh, at sa wakas noong pag-abot namen ng tandangsora may nagsalita rin - si manong! banat niya - "san ba talaga tayo dadaan?" Hay mga pilipino talaga ayaw ng confrontation. Hihintayin pang mapalayo bago magreact?! Pinoy nga ako kasi di rin ako nagreact vocally eh, puro react namen kasi ni ez pabiro eh.

Nabasag na rin ang pagtatalo talo nung nagsalita na rin si Manong Kundoktor sabi niya - "Hindi kasi naka -uniform yung driver!"
Now I know na! Kaya pala kami napalayo ng ganito kasi si Manong hindi nakaUNiform! WhHaaaaaaaaaT! Nalate kami ng isang oras dahil hindi nakauniform si Manong! Para sa amin napaka liit na bagay lang yun at marahil sa ibang pasahero na madaling madali na rin. napasabi pa nga si ate na nakaupo sa katapat ko ng "bakit kelangan pati yung mga pasahero ay maSacrifice?" although medyo parang mali yung grammar pero parang ganun din yunng tinutumbok ni ate.

Tanong ko ngayon sa sarili ko? Sino ang dapat sisihin? (michael v.? ako ba ito?)
Si manong ba o yung mga nagpapatupad ng batas? Napakalaking ground ba yung hindi pagsuot ng uniporme para mahuli at maissuehan ng ticket? O pwede rin namang si manong ay talagang hindi masunurin na ultimo pagsusuot lang ng uniform hindi nya nagaawa?

Ngayon ko natanto na meron din palang war sa kalsada? at ito ay sa pagitan ng mga Driver at ng mga Pulis/LTO. Ang tanong sino ang bida at kontrabida?


Hindi ko rin alam ang sagot eh, basta ang alam ko si manong driver pinaglaban ang lisensya niya kahit madamay pa ang pasahero niya. Siguro para sa kanya isang malaking kawalan ang maissuehan ng ticket o mahuli at natake niya lahat ng pang-aasar ng mga pasahero niya.

Ang mga sumusunod na pahayag ay naisulat pa noong February 20, 2009

Sa panahon ngayon uso na ang may part 2. karamihan halos ng napanood ko na may part 1 ay may part 2. minsan nga hanggang part 3 pa eh. Madalas pati sa concert uso din ang may part 2. Pero para hindi masyadong obvious ang ginagawa nilang title ay mga - 'the return of the comeback'. o kaya yung ending nung title lageng dinudugtungan ng - .."the repeat". Pagdating naman sa mga gadgets and softwares nauuso na rin yang mga may part 2. Pero medyo iniiba nila ang term- ginagawa nilang version! Biruin mo yun? yung yahoo messenger mo na version 8.0.1.2 (imbento ko lang!) bukas makalawa may version 9.0.0.1! hai!. yung PSP mayroon ng ps3, tpos bka bukas may ps4 na! Ganun kabilis magupgrade pagdating sa technology! yun ngang AUTOCAD eh. Ayon sa aking source - itago naten siya sa pangalang Rodge Ramirez, ay mayroon ng version na pang 2010! Wow super advance! Tao talaga no? Hindi nakokontento! Man is never satisfied. Kaya noong nasa Software Engineering course ako, ang sabi ng aking prof ay -"you should develop a software that is flexible...kasi customers are never satisfied!"

Siguro nagtataka kayo kung baket puro ganito ang introduction ko? Kasi nakita ko rin at napatunayan ko sa sarili na ganun nga. Biruin mo ba naman kahit itong simpleng topic sa blog ko gagawan ko pa ng part 2! hahahaha. Pero hindi naman sa hindi lang ako kuntento - Ako lang ay marami pa kasing naexperience sa jeep na gusto kong maishare naman sa madlang people! - (hindi nga kuntento)

Pero sometimes kasi we mistaken - satisfaction with contentment right? for me they magkaiba yun. Kasi sometimes we are content even though we are not satisfied. magulo ba? Halimbawa, binibigyan ako ng baon arawaraw ng P5.00. masyadong maliit sa isang college student di ba? pero masasabi kong kuntento na ko dun ngunit hindi ako satisfied. aha? hindi ko din maipaliwanag ng maayos eh. Pero sa tingin ko marami sa inyo ang kayang ipaliwanag yan. kaya Please dont hesistate to paste your Comment here or vote sa aking Simpleng Poll na - "Do you believe that the meaning of Satisfaction is different from Contentment?"

Isa sa mga maituturing nating orihinal na bahagi ng kulturang Pipino ay buhay jeepney. Kanina sa aking pag-uwi galing sa school, medyo naging interesado lang ako sa ano bang isang tipikal na nangyayari sa jeep naten sa panahon ngayon.

Ang jeep na nasakyan ko ay masasabi kong simple lang. Walang mp3, o cd player at speakers na isa na tumutunog ng "duzdugz" na kahit ilang tapal ng simento ang dingding ng bahay mo ay maririnig mo pa rin. Simple lang din ang ilaw, walang blacklight at disco lights na nakakapagpasakit ng ulo ng mga pasahero. Wala ding gaanong stickers ng "hudas not pay" o "no id no discount". Simple lang din ang style ni manong kasi wala siyang taripa. Siguro itinago nya o hindi pa siya nakakabili.

Dumako naman tayo kay manong driver. Si manong ay isang driver na hindi na kabataan, kasi base sa mga puti ng buhok niya hindi na siya mapagkakamalang nagpahighlight eh. Masasabi kong simple din siya kung titingnan sa get-up niya. Medyo may pagkamainitin lang nga ang ulo kasi kapag medyo alanganin ang binabayad na pamasahe medyo tumataas ang boses niya.

Luminga-linga ako sa mga pasahero, kunwari tumitingin tingin lang sa nadadaanan. Pansin ko lang walang masyadong makuwento ngun sa nasakyan ko. Tahimik ang lahat. Mayroong natutulog na magkaholding hands na mag-asawa, mayroong dalawang babaeng magkakilala pero dahil nakaupo sila sa maluwag na bahagi ng upuan ng jeep.

upong pa side ang style nila at nakatingin lang sa labas kala mo nagfifield trip. Mayroon namang isang mukhang galing sa trababho na busy sa pagttext. At mayroong biglang nagbayad. Sabi niya "almar lang po, studyante kasasakay lang". Napaisip ako bigla, bakit sa panahon ngayon lalo na kung estudyante at senior citizen ka karaniwang ang haba ng dialogue mo pagnagbabayad? Minsan iba iba pa ng style ng pagkakasabi pero pareparehas lang naman din ng nilalaman. Siguro kaya ganon ay para maiwasan ang pagsusukli ng walang discount. Minsan kasi kahit obvious na estudyante o senior na senior na hindi pa din binibigyan ng discount.


Inabot lang ako ng tatlumpong minuto bago dumating sa destination ko. Mabilis na rin ang biyahe ngyon kasi kung may traffic cguro isang oras o higt pa aabutin ko. Sa pagalala ko kontti lang ang narinig kong nag "PARA" kasi karamihan bumaba na sa pinakabababaan nung jeep. Napaisip na naman ako, bket kaya ang paraan para sabihin nateng baba na tayo o nais nateng phintuin ung jeep ay sa pag sabi ng "PARA"?
Gusto kong iresearch yun eh, kasu siguro sa sususnod na blog ko na ilalagay. Sa ngayon nais ko munang maging misteryo sa akin sa iba sa atin na hindi rin alam kung ano ang ibig sabihin nun.

Sa pagbaba ko ng jeep ni manong tiningnan ko kung ano ang plate number niya para sana maisama ko din sa blog ko kahit yung number nya na lang kasi hindi ko nakuha pangalan niya eh. Kasu hinanap ko, wala! Pde ba un? siguro nasa harapan. pero bilibn din ako kay manong ha, wais agen.